Column: de spits

Reizen in de spits. Waarom doe ik het nog? Ik hoef het niet meer te doen: ik heb geen kantoorbaan, studeer niet, maar werk heerlijk vanuit huis of MeetingPlaza. Daarvoor hoef ik maar 10 stappen te zetten, dan wel 10 minuutjes te fietsen. En toch sta ik nu, om 17.30u, in een balkon van de trein. Scheef tegen zo’n deurpaal, mijn oortjes zitten ergens in mijn backpack, zodat ik verplicht ben om naar het gezwets van brallerige studenten te luisteren. Terwijl ik nog gewoon thuis had kunnen zitten, ranja met een rietje had kunnen drinken en een aflevering van Once Upon A Time had kunnen kijken.

Sowieso, het hele spitsreizen. Er is al genoeg over geschreven, maar ik snap echt niet waar het voor nodig is. Een veelgehoorde reden: als je op kantoor werkt, moet je daar om de tijden zijn waarop andere mensen ook op kantoor zijn. Als dat zo’n must is, waarom hoor ik dan van verschillende mensen dat ze graag buiten kantoortijden werken, omdat ze dan zo lekker door kunnen werken zonder gestoord te worden? Laat iedereen hun eigen ritme bepalen, dat schijnt nog gezonder te zijn ook. Ik heb het hier niet over de tijdgebonden beroepen als verzorgers, patiĆ«nten moeten nu eenmaal verzorgd worden. Ik heb het wel over de kantoorslaven en hun managers die stipt op tijd staan omdat het zo hoort en die zichzelf hebben geleerd om binnen vijf klokslagen hun jas dicht te knopen. Ik heb zo’n baantje gehad. Op een dag stapte mijn leidinggevende een paar seconden eerder dan ik het gebouw in, om mij bij de balie vervolgens te verwijten dat ik vijf minuten te laat was. Als ik ergens allergisch voor ben.. Klokslag 17.05 ging ik dan ook naar huis, terwijl ik nog best dat ene mailtje af had willen handelen als de leidinggevende die ochtend geen kritiek had geleverd. Gelukkig kon ik met de fiets, al is dat in de spits in Utrecht ook geen aanrader.

Voor mij is 17u echter wel een perfecte tijd om met de trein te reizen. Qua biologische klok althans. Ik ben dan moe, niet productief, en kan dan het beste maar uit een raampje turen en de landschappen aan me voorbij zien gaan. Ik vergeet echter altijd dat het voor de kantoorslaven ook de uitgelezen tijd is om te reizen, omdat het nou eenmaal 17u is. Doe mij maar de trein van een paar uur later, wanneer ik soms zelfs afvraag of ik niet in de verkeerde trein ben gestapt omdat er niemand anders in zit. Gelukkig loopt deze trein leeg in Amersfoort, heb ik inmiddels een zitplekje in de coupƩ en kan ik weer uitkijken naar de reden van mijn spitsreis: de paella van mijn moeder!

Geplaatst in Blog, Schrijven en getagd met , .

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *