Even waren we weer samen..

[:nl]Daar liep hij. Na lange tijd zag ik hem weer, slechts een van de weinige keren na ons afscheid zo’n twaalf jaar geleden. Nog altijd met dezelfde geluidloze tred als destijds, en zijn lichte, korte haren, liep hij door een oude en vertrouwde omgeving. Ik was zo blij om hem te zien, en tegelijkertijd was het de normaalste zaak van de wereld. Alsof dat vreselijke moment in 1996 nooit plaats had gevonden. De deur van de buren stond open, ze waren bezig met het verplaatsen van een kast. Een moment dacht ik dat hij bij hen naar binnen ging, maar hij zat even verderop bij de muur van het gebouw. Dat was niks voor hem, hij wilde altijd van alles het fijne weten. Naar hem toe gaan deed ik niet. Het voelde niet natuurlijk. Toch wilde ik hem niet weer laten gaan, en ik was me bewust van zijn aanwezigheid. Een aanwezigheid die ook plotsklaps verdwenen kon zijn. Al die keren dat ik een leeg huis aantrof zijn niet te tellen. Iedere keer weer wist ik hem te vinden, en bracht ik hem weer thuis. Ook nu had ik hem weer gevonden. Ik liep naar hem toe en pakte hem op: de allerliefste en allerleukste hamster die ooit heeft geleefd, Kwibus![:en]Daar liep hij. Na lange tijd zag ik hem weer, slechts een van de weinige keren na ons afscheid zo’n twaalf jaar geleden. Nog altijd met dezelfde geluidloze tred als destijds, en zijn lichte, korte haren, liep hij door een oude en vertrouwde omgeving. Ik was zo blij om hem te zien, en tegelijkertijd was het de normaalste zaak van de wereld. Alsof dat vreselijke moment in 1996 nooit plaats had gevonden. De deur van de buren stond open, ze waren bezig met het verplaatsen van een kast. Een moment dacht ik dat hij bij hen naar binnen ging, maar hij zat even verderop bij de muur van het gebouw. Dat was niks voor hem, hij wilde altijd van alles het fijne weten. Naar hem toe gaan deed ik niet. Het voelde niet natuurlijk. Toch wilde ik hem niet weer laten gaan, en ik was me bewust van zijn aanwezigheid. Een aanwezigheid die ook plotsklaps verdwenen kon zijn. Al die keren dat ik een leeg huis aantrof zijn niet te tellen. Iedere keer weer wist ik hem te vinden, en bracht ik hem weer thuis. Ook nu had ik hem weer gevonden. Ik liep naar hem toe en pakte hem op: de allerliefste en allerleukste hamster die ooit heeft geleefd, Kwibus![:]

Geplaatst in Blog, Schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *