Column: Stewies in reverse (2009)

Ik vond vandaag een oude column van mezelf terug. Over de treinreis Assen-Utrecht,  kort na de TT in Assen. Als je rare mannen tegen wilt komen, zorg dan dat je tijdens de TT-feesten in de Drentse hoofdstad bent!

1 juli 2009
Eli Paperboy Reed, De Staat, Evan Seleven: alledrie rockten ze niet hard genoeg om het luidruchtige gebral van verschraald-bier-en-zweet-mannen te overstemmen. Ik stapte op de verkeerde plaats (Assen) op de verkeerde tijd (kort na de TT-races) in de trein..
In Zwolle werd mijn privé-vierpersoonsbankzitje, waarvan ik een klein uur in alle rust heb kunnen genieten, omgetoverd tot speelplaats voor Stewies in reverse: volwassen mannen met kinderlijk gedrag. Toch was het moeilijk om de rondvliegende zinnen bestaande uit 1 zelfstandig naamwoord (‘Bier!’) en kinderlijke stoelklimpartijen irritant te vinden. De goedgemutste veertigplussers waren dan wel recalcitrant aan het roken, en legaler- maar net zo vies: uienringen aan het eten, het was ook erg vermakelijk om met hen een coupé te delen.

Ik stel me de heren voor als trouwe werknemers, trouwe stamkroegbezoekers en (in mindere mate) trouwe echtgenoten en vaders. En dan is het TT-tijd: die ene keer per jaar waarin ze het thuisfront verlaten en zich twintig tot dertig jaar jonger kunnen wanen. Alsof ze pubers zijn die zonder toezicht in een klaslokaal achtergelaten worden. Of tieners die voor het eerst met vrienden op vakantie gaan. In zulke groepen is het ook makkelijker om een meisje aan te spreken. Het lijkt in zo’n situatie de normaalste zaak van de wereld om haar te vragen of ze single is, waar ze geweest is, waarom dan niet bij de races, wat ze met haar schrijfblokje doet, of ze wil dansen op de muziek die ze luistert, of ze haar wakker maken, of ze nog gaat feesten en waar ze dan nog moet werken.
Ze doen niet alleen moeite voor háár, begaan met de overige reizigers zijn ze ook: de raampjes gaan open omdat een sigaret wordt opgestoken, ze schreeuwen tegen elkaar dat ze stiller moeten zijn en zorgen voor een langere beschikbaarheid van de railcateraar. En die arme jongen was pas in de eerste coupé van zijn reis..

Net als met groepen pubers, blijken ook deze heren afzonderlijk zo slecht nog niet. Er wordt zowaar een liedje voor me gezongen en uitgebeeld: ‘slaap kindje slaap, ik ben een aap, oe-oe-oe!’. En ik moet toegeven: het was onmogelijk om niet in lachen uit te barsten. Gelukkig hebben de Stewies bij het reversen hun humor niet verloren. Bij dezen wil ik de Amersfoortse aap dan ook graag bedanken voor het mooie liedje. En wat ik doe met mijn schrijfblok, heren? Dit.

Geplaatst in Blog, Schrijven en getagd met .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *