50books | Het boek dat de meeste indruk op me maakte: Olle

Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt? Is de eerste vraag in de bloguitdaging 50books: iedere week plaatst twitteraar Petepel (Peter Pellenaars) een boekgerelateerde vraag. Deze eerste vraag verscheen vier weken geleden en ik vind het moeilijk om deze te beantwoorden, aangezien ik een echt boekenwurmpje was en nogal wat boeken heb versleten. En: wat is precies mijn vroege jeugd?

Wat vroege jeugd betreft hou ik het bij de basisschool. Ik las graag de boekenseries ‘De Olijke Tweeling‘ van Arja Peters en ‘De griezelbus‘ van Paul van Loon, maar ook herinner ik me ‘Het onzichtbare licht‘ van Evert Hartman’,’Vlieland in gevaar‘ van Gerrit Jan Zwier en ‘Olle‘ van Guus Kuijer. Ook was er een gedichtenbundel die ik een aantal keren van de bibliotheek heb geleend.

Maar welke dan het meeste indruk heeft gemaakt? Ik ga dan toch voor Olle. Tot voor kort heb ik het boek namelijk niet terug durven lezen, omdat ik me het einde van het verhaal nog heel goed kon herinneren. Olle ging dood. Ik wist dat dit ging gebeuren, omdat Guus in de inleiding al heeft geschreven dat het boek een herinnering is aan Olle. Anders had ik dit einde natuurlijk niet hier verklapt. Als klein meisje heb ik mezelf misschien wel in slaap gehuild, omdat ik het zo zielig vond. Olle was zo’n leuke hond! Bijna net zo leuk als mijn lieve Rakker. Ook hij is er inmiddels alweer bijna tien jaar niet meer.

Olle was de eigenaardige Airedale van Guus Kuijer. Een quote uit de inleiding: “Ik schrijf dit boek omdat ik niet wil dat hij doodgaat. Olle was van het begin af aan een eigenaardige hond. Als je hem riep, ging hij tegenover je zitten en keek je recht in je ogen. Dat is bijzonder. De meeste honden kijken naar je voorhoofd of je neus.” In de loop van het verhaal komt Guus er achter dat Olle kan praten en krijg je als lezer inzicht in zijn gedachtenwereld. Olle is vaak in de tuin te vinden, waar allerlei avonturen plaatsvinden, met muizen, vogels, ganzen: “Wat moet ie toch?” vraagt Olle zich af. “ik heb nog nooit een gans met een bal zien spelen”.

Onlangs heb ik het boek dus weer teruggelezen en het is ook voor volwassenen een heerlijk boek. De avonturen van een hond, gezien door de ogen van zijn overduidelijk liefhebbende baas, op een luchtige en herkenbare manier geschreven.

Als ik ooit een hond heb, is de kans groot dat ik hem Olle noem. Want Olle is leuk.
Olle

Geplaatst in Blog, Lifestyle en getagd met , , .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *