Justitia beeld

De wetten omtrent het plaatsen van een advertorial

Een advertorial op je site plaatsen is een manier om er wat inkomsten uit te halen. Ideaal natuurlijk, want hosting kost geld en artikelen schrijven kost tijd. Ik ben er inmiddels mee bekend dat het plaatsen van een advertorial alléén mag als je erbij vermeldt dat het om een advertorial gaat, omdat het anders volgens de wet gaat om ‘oneerlijke handelspraktijken’. Google ‘straft’ een bedrijf echter als het teveel advertorials inkoopt, dus bedrijven willen niet dat je bij je artikel vermeldt dat het om een betaalde post gaat. De regels van Google zijn me wel duidelijk na wat verdieping. De Nederlandse wetgeving is echter ontzettend wollig en interpretabel. Hoe zit het nu precies met de wet en advertorials? Ik ging op zoek.

De volgende drie artikelen schetsen een duidelijk beeld van wat wel en niet mag:

Charlotte’s Law – Eerlijke blog of reclame 

ICT recht | Steven Ras – De regels bij het plaatsen van een online advertentie 

Beauty ’n Spice – Google, advertorials en gesponsorde links

Hierin mis ik echter de volgende informatie:

1: welke wetsartikelen zijn van toepassing zijn op advertorials?
2: hoe worden ze geïnterpreteerd om tot de conclusie ‘een advertorial is een oneerlijke handelspraktijk’ te komen?

Hieronder de wetteksten die ik vond op een rijtje, vergezelf van mijn commentaar. Let op, het is niet bepaald leesvoer om even bij te ontspannen ;)

Justitia beeld

© Schönemann | Flickr Creative Commons License

Advertorials en de wet

Burgerlijk wetboek 6, afdeling 3A gaat over oneerlijke handelspraktijken. Onderstaande cursieve en vetgedrukte teksten zijn de wetteksten, de standaard zinnen zijn mijn conclusies. Let wel, ik ben geen professional op het gebied van rechten, dus als iemand verbeteringen of aanvullingen heeft: die zijn welkom!

Alle artikelen heb ik gevonden op de site wetten.overheid.nl

artikel 193a
1d: handelspraktijk:

“handelspraktijk: iedere handeling, omissie, gedraging, voorstelling van zaken of commerciële communicatie, met inbegrip van reclame en marketing, van een handelaar, die rechtstreeks verband houdt met de verkoopbevordering, verkoop of levering van een product aan consumenten;

Het is wel duidelijk dat een advertorial een handelspraktijk is, toch? :)

Artikel 193b

1. Een handelaar handelt onrechtmatig jegens een consument indien hij een handelspraktijk verricht die oneerlijk is.

2. Een handelspraktijk is oneerlijk indien een handelaar handelt:
a. in strijd met de vereisten van professionele toewijding, en

Als professioneel blogger zet je het in mijn ogen bij een artikel wanneer het gesponsord is. Bij voorkeur in de titel, zodat je zo transparant mogelijk bent voor je lezers.

b. het vermogen van de gemiddelde consument om een geïnformeerd besluit te nemen merkbaar is beperkt of kan worden beperkt,
waardoor de gemiddelde consument een besluit over een overeenkomst neemt of kan nemen, dat hij anders niet had genomen.

Het vermogen van de gemiddelde consument om een besluit te nemen kan worden beperkt als het voor diegene niet duidelijk is dat iets een advertorial is. Diegene kan bijvoorbeeld een product kopen op basis van een goede review, terwijl het om een betaalde review gaat die door het bedrijf zelf geschreven is. Zelf schrijf ik alleen positieve reviews als ik er 100% achter sta. Vind ik het product niet goed? Dan ook geen advertorial en -helaas voor mij- geen betaling.

3. Een handelspraktijk is in het bijzonder oneerlijk indien:
a. een misleidende handelspraktijk verricht als bedoeld in de artikelen 193c tot en met 193g [..]

Artikel 193c

1. Een handelspraktijk is misleidend indien informatie wordt verstrekt die feitelijk onjuist is of die de gemiddelde consument misleidt of kan misleiden, al dan niet door de algemene presentatie van de informatie, zoals ten aanzien van:

(a, b, d, e, g+ waren naar mijn idee niet relevant)

c. de verplichtingen van de handelaar, de motieven voor de handelspraktijk en de aard van het verkoopproces, een verklaring of een symbool in verband met directe of indirecte sponsoring of erkenning van de handelaar of het product;

Als je motief ‘geld verdienen met een advertorial’ is, en je zet het er niet bij, kun je de gemiddelde consument misleiden. Dus is het niet vermelden van het feit dat je blogpost een advertorial is, een oneerlijke handelspraktijk.
Verder: als de algemene presentatie van een handelspraktijk t.a.v. een verklaring in verband met directe of indirecte sponsoring de consument kan misleiden, heb je te maken met een oneerlijke handelspraktijk. Oftewel: als je er niet bij zet dat het gaat om een oneerlijke handelspraktijk, overtreed je de wet.

En hey.. indirecte sponsoring, betekent dat dat ook affiliatelinks als zodanig in de blogpost moeten worden aangegeven? Of vallen die niet onder indirecte sponsoring?

f. de hoedanigheid, kenmerken en rechten van de handelaar of zijn tussenpersoon, zoals zijn identiteit, vermogen, kwalificaties, status, erkenning, affiliatie, connecties, industriële, commerciële of eigendomsrechten of zijn prijzen, bekroningen en onderscheidingen;

Hieruit blijkt naar mijn idee dat degene die je advertorial betaalt bij naam genoemd moet worden, want samengevat:
Een handelspraktijk is misleidend indien informatie wordt verstrekt die de gemiddelde consument kan misleiden, zoals ten aanzien van de hoedanigheid, kenmerken en rechten van de handelaar of zijn tussenpersoon, zoals zijn identiteit, affiliatie, connecties”, 

 

Conclusie

Conclusie: het bij je gesponsorde blogpost vermelden dat hij gesponsord is, is verplicht. Dat wisten we al, maar deze onderbouwing met wetteksten miste ik dus nog. En nogmaals: als er iets niet klopt of mist, laat het weten!

Geplaatst in Blog, Schrijven.

3 reacties

  1. Dit zijn inderdaad enkele artikelen waar je dit uit kunt halen. Uiteindelijk draait het vaak om een combinatie van zaken en zou het ook nog algemeen onrechtmatig kunnen zijn (6:162 BW).

    Overigens is dan misschien ook nog aardig te vermelden wat de consequenties kunnen zijn. Zoals al gezien hebt staan de artikelen in het Burgerlijk Wetboek. Dat wil zeggen dat consumenten zelf kunnen aanklagen wanneer er sprake is van een oneerlijke handelspraktijk. Lastig is dan vaak om de schade te bepalen of de schade is zo laag dat het voor een consument meer kost dan oplevert. Dat komt daarom niet vaak voor. De ACM (Autoriteit Consument en Markt, een combinatie van voormalige NMa en OPTA) mag echter ook handhaven en een ‘boete’ opleggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *